Naim Araidi per la Giornata mondiale della poesia 2021

La poesia di Naim Araidi, a lui abbiamo dedicata la Giornata mondiale della Poesia, spazia per le tematiche affrontate nella molteplicità dei libri editi, così come la sua attività di insegnante, giornalista, politico, fortemente impegnato nella difesa della cultura araba e della ‘sua’ Palestina. Una vita certamente non semplice che è ben visibile in tutta la sua scrittura e attività, nel punto più alto dove si eleva la grandezza: la poesia. La pace dei popoli avviene attraverso la conoscenza dell’altro, sia esso il nemico che il proprio popolo, quindi diviene assolutamente essenziale la cultura.
Anche per questo motivo ha creato, partendo all’inizio da casa propria, un festival di poesia multilingue affinché si incontrassero tradizioni, voci e storie diverse tutte tese al raggiungimento del traguardo fra i più importanti e a lungo sognato: la pace. (b.c.)

Poezia e Naim Araidi, të cilit ia kushtuam Ditën Botërore të Poezisë, për tematikat e trajtuara fluturon lirisht në hapsirat e shumëfishuara të librave të botuar, si dhe në veprimtarinë e tij si mësues, gazetar, politikan, i përkushtuar me të gjitha forcat në mbrojtjen e kulturës arabe dhe Palestinës të “tij”. Një jetë sigurisht jo e thjeshtë dhe që duket e qartë në të gjithë shkrimet dhe veprimtarinë e tij, ku në pikën më të lartë si rezultat i të gjithave përpjekjeve ngrihet madhështia: poezia. Paqja e popujve ndodh përmes njohjes së tjetrit, që mund të ishte armiku apo populli i tij, prandaj kultura bëhet absolutisht thelbësore. Pikërisht për këtë arsye pati krijuar, duke u nisur si fillim nga shtëpia e tij, një festival poezie shumëgjuhësh në mënyrë që të takoheshin traditat, zëra dhe histori të ndryshme që së bashku të prirura në arritjen e qëllimit më të rëndësishëm bërë kështu ëndërra aq e gjatë : paqja.

 Sul massacro dei bambini

A
I bambini in tenera età si fissano occhi dentro gli occhi,
e parlano l’uno all’altro
nel silenzio fragoroso del linguaggio della morte.
Non riuscivo a capire:
i bambini in tenera età vivono
e ancor più teneramente vanno alla morte.
Così il poeta scriveva
non in ebraico, non in arabo né in un’altra lingua,
i bambini massacrati non hanno lingua,
come il cielo testimonia.
Sembrava parlassero
ma non riuscivo a capire,
i bambini in tenera età vivono
e ancor più teneramente vanno alla morte.
Così il poeta scriveva.
Dio del cielo,
che comprendi molto di più
tutto ciò che con la tua saggezza hai inventato,
la tua sapienza mi sovrasta,
e non ti accuso.

B
Per un momento cose che non devono
essere dimenticate vengono dimenticate:
l’uomo possiede la ragione,
l’animale il cervello,
ma non sono sicuro
per chi dei due sarebbe più facile capire,
quando il poeta rivela il crudele segreto della morte.
Morte qui, morte là,
un bimbo qui, una bambina là,
strappati alla vita condotti alla morte:
un pianto non ancora iniziato,
un pianto non ancora finito.

     Traduzione dal greco di: Beppe Costa

Për kërdinë në fëmijë

A
Fëmijë të vegjël kyçën sy me sy
Dhe folën me njëri-tjetrin, dhe tjetri me njërin
Në gjuhën e heshtur dhe të zhurmshme të vdekjes.
Nuk arrita të kuptoja asgjë për be –
Fëmijë në moshë të dhimbshme,
Dhe me vdekje fort më hidhëruese.
Kështu tha poeti:
Nuk foli Hebraisht, as Arabisht,
Asnjë gjuhë tjetër nuk përdori –
Fëmijët e therur nuk kanë gjuhë,
Sikundër do të dëshmojë edhe vetë zoti i lum.
Dhe m’u duk se folën,
Por nuk arrita t’i kuptoja
Fëmijët në moshë të dhimbshme,
Dhe me vdekje fort më hidhëruese.
Kështu tha poeti:
zoti i lum në qiell,
Që i kupton dyfish
Të gjitha gjërat që bëtë me mençurinë tuaj –
Mençurinë tuaj s’e bluan dot koka ime.
Nuk ju padit.

B.
Dhe, për një çast, gjërat
Që nuk duhen harruar,
Harrohen:
Njeriu ka arsye,
Kafsha ka tru,
Por nuk e di
Se cili syresh do ta ketë më të lehtë
Kur poeti të nxjerrë në shesh
Të fshehtën gjakatare të vdekjes.
Vdekje këtu, vdekje atje –
Një bir këtu, një bijë atje –
Shqyer copë-copë në jetë dhe në vdekje.
Kjo është kuja që nuk ka filluar,
Kjo është kuja që nuk ka të mbaruar.
     Traduzione dall’inglese di Ukë Zenel Buçpapaj

 La quiete del villaggio

 Nonostante tutto,
la tranquillità regna nel villaggio,
agli incroci tra la Galilea Superiore
e quella Inferiore.
Io e i miei cinque figli ci chiediamo,
uno per tutti e tutti
per uno.
Mia moglie Carmelite
conta, e ne risultano sei, e non sa
quale ha dimenticato. 
Nonostante tutto,
siamo io e mia moglie
e i nostri cinque figli
e il silenzio. E il dormire 
non arriva 
su di me. 
Traduzione dall'albanese di Valbona Jakova

On the massacre of children

A.

Small children locked eyes to eyes
and spoke to one another, and another to one
in the silent, noisy language of death.
I couldn’t understand a thing-
children of tender years
and more tender deaths.
So said the poet:
neither Hebrew nor Arabic,
nor any other language-
slaughtered children have no tongues
as the heavens will bear witness.
And it seemed that they spoke
and I could not understand,
children of tender years 
and more tender deaths.
So said the poet:
God in Heaven
who understands doubly
all things You made in Your wisdom-
Your wisdom is beyond me.
I do not accuse you.
B.

And for a moment the things
that must not be forgotten
are forgotten:
man has reason,
animal has a brain,
     Traduzione dall'arabo di Jay ShirKaren Alkalay-Gut 


Gli abitanti di Galilea

1
Gli abitanti di Galilea, forti come il sole,
duri come il sasso, teneri come la quercia,
cagliano fiamme come i fuochi di Sodoma,
umidi come il sale del mare,
lontano, troppo lontano, dai loro corpi.
E, dalla distanza della vicinanza,
e, dalla distanza della distanza,
afferro la corda dalle due estremità,
una legata
al mio collo,
l’altra al loro collo,
e grido loro:
abitanti di galilea,
lasciatemi solo,
per non perdere la strada,
lasciatemi guardare indietro,
e, l’anima, che muore con Gomorra.

2
Un filo sottile mi lega a voi,
tiratelo, che mi liberi,
e lasciatelo libero, che lo ritiro:
voi vi sentite uguali.
Tutti gli abitanti di Galilea
sono nati dal mio utero,
per sferrare attacchi contro di me,
e io sono nato dal loro utero,
per sferrare attacchi contro di loro.
Ho un’altra mente, io.
Loro sono semplicemente persone,
e qualcosa tra me e loro
rompe le leggi dei padri e dei loro figli.
A prescindere da me, nonostante
la loro ira,
io e gli abitanti di Galilea andiamo a piedi
sulla mia corda tesa del patibolo,
o, forse, nella loro.

3
Le distruzioni si riparano
gli ulivi portano i frutti dell’inverno
e i sassi grossi macinano e uniscono ogni cosa
l’olio per lenire i dolori,
e l’aroma delle olive che respiriamo dalle narici
chiuse dalle influenze di Galilea
continuerò a strappare uno a uno le mie pagine
che taglieranno la corda tra me e loro,
e il sangue scorrerà.
Sarò la vittima che espierà i peccati
il mio peccato
contro mio figlio.

     Traduzione in italiano di Valbona Jakova

Banorët e Galilesë

1
Banorët e Galilesë, të fortë sa dielli,
Të ashpër sa guri, të butë sa lisi,
Flakë nxjerrin si zjarret e Sodomës,
Të njomë si kripa e detit,
Larg, fort larg, nga trupat e vet.
Dhe, nga largësia e afërsisë,
Dhe, nga largësia e largësisë,
E kap litarin në të dyja anët,
Njëra lidhur
Në qafën time,
Tjetra në qafën e tyre,
U thërras:
Banorë të Galilesë,
Lërmëni vetëm,
Që të mos humbas rrugën,
Lërmëni të shikoj mbrapsht,
Dhe, shpirtin, lërmani të ndërrojë jetë me Gomorën.

2
Një fill i hollë më lidh me ju,
Tërhiqeni, që të lirohem,
Dhe lirojeni, që ta tërheq:
Ju ndjeheni njësoj.
Gjithë banorët e Galilesë
Lindën nga mitra ime,
Që të sulen kundër meje,
Dhe unë linda nga mitra e tyre, 
që të sulem kundër tyre.
Kam mendje tjetër, unë.
Ata janë thjesht njerëz,
Dhe diçka ndërmjet meje dhe atyre
I thyen ligjet e etërve dhe të bijve të tyre.
Pavarësisht nga unë, pavarësisht
Nga zemërata e tyre,
Unë dhe banorët e Galilesë ecim
Në litarin tim të tendosur të trekëmbëshit,
Ose, mbase, të tyrin.

3
Prishjet ndreqen edhe pse në Galile bie borë pareshtur.
Ullinjtë lidhin fruta në dimër
Dhe gurët e mëdhenj bluajnë dhe bashkojnë çdo gjë –
Vajin për të na i qetësuare dhimbjet,
Dhe aromën e llumit të ullinjve thithim me hundët
E taposura me gripin e Galilesë.
Do të vijoj t’i gris një nga një faqet e mia
Dhe ata do ta këpusin litarin mes meje dhe tyre,
Dhe gjaku do të vërshojë.
Do të jem viktima për të shlyer gjynahet
Mëkatin tim
Ndaj tim biri.
     Traduzione dall’inglese di Ukë Zenel Buçpapaj

 People of the Galilee

 1 
People of the Galilee are strong as the sun
crude as the terebinth gentle as the oak
burning like the fires of Sodom
moist as the salt of the sea
so far from their bodies.
And from the distance of closeness
and from the distance of distance
I grasp the rope at both ends
one tied 
to my neck,
one to their neck,
cry out to them,
People of the Galilee!
Leave me alone
so I won’t be lost!
Let me look backwards
and my soul die with Gomorrah.

 2
A thin thread binds me to you
pull on it and I go slack
and let it go slack and I pull!
You feel the same way.
All the people of the Galilee
were born from my womb
to be against me
and I from their womb to be against them.
I am of another mind.
They are but men
and something between me and them
breaks the laws of their fathers and sons.
In spite of me in spite of
their anger
I and the people of the Galilee walk
on a tight gallows rope of mine
or perhaps of theirs.

3.
Breaches are mended in spite of the Galilee snows.
Olive trees bear fruit in winter
and the great stones grind everything together-
the oil to soothe our wounds
and the olive-dregs breathe attar in our nostrils
stopped up with the grippe of the Galilee.
I will go on ripping up my pages
and they will cut the rope between me and them
and blood shall flow.
I will be the victim to atone
for my sin
to my son.


     Traduzione dall'arabo di Jay Shir


La quiete del villaggio

Nonostante tutto,
la tranquillità regna nel villaggio,
agli incroci tra la Galilea Superiore
e quella Inferiore.
Io e i miei cinque figli ci chiediamo,
uno per tutti e tutti
per uno.
Mia moglie Carmelite
conta, e ne risultano sei, e non sa
quale ha dimenticato.
Nonostante tutto,
siamo io e mia moglie
e i nostri cinque figli
e il silenzio. E il dormire
non arriva
su di me.

     Traduzione in italiano di: Valbona Jakova

I qetë në fshat

Dhe pavarësisht nga çdo gjë,
Qetësia mbretëron në fshat,
Udhëkryqeve ndërmjet Galilesë së Epërme
dhe të Poshtme.
Unë dhe pesë bijtë e mi vrasim mendjen,
Një për të gjithë dhe të gjithë
Për një.
Gruaja ime Karmelite
Numëron, i dalin gjashtë, dhe s’e di
Cilin ka harruar.
Dhe pavarësisht nga çdo gjë,
Jemi unë dhe ime shoqe
Dhe pesë djemtë tanë
Dhe heshtja. Dhe dremitje
Nuk më zë
Rob mua.

 Quiet in the village

And in spite of everything
it is quiet in the village
on the crossroads between the upper Galilee 
and the lower.
I and my five sons wonder
one about all and all
about one.
My Carmelite wife
counts six and is not certain
whom she forgot.
And in spite of everything
me and my wife
and my five sons
and silence.
And slumber
does not fall
on me.

     Traduzione dall’arabo di Karen Alkalay-Gut 

Naim Araidy (Maghar, 1950-2015) è stato un poeta, insegnante ambasciatore. Giovanissimo si è trasferito ad Haifa per completare la sua istruzione fino ad insegnare nella medesima Università, in quella di Bar-Ilan, al Gordon College of Education e all’Università Araba per l’Educazione in Israele. Ha presentato due programmi settimanali su Channel 2: uno per bambini e un notiziario. Ha fondato la rivista Al-Aswar. Molti suoi lavori, originariamente scritti in ebraico e in arabo, sono stati tradotti in molte altre lingue, nel 2014 pubblica in italiano Canzoni di Galilea (Seam). Ha ideato e fondato il Nissan Poetry Festival nel 1999, nell’occasione della seconda Intifada con l’intenzione di stabilire un canale di comunicazione fra le diverse religioni che popolano il Medio Oriente, lui di religione Drusa. Nel 2015 riceve postumo il Premio alla Carriera a Moniga del Garda.

Naim Araidy (Maghar, 1950-2015) ka qenë një poet, mësues dhe Ambasador. Në rininë e tij u transferua në Haifa për të përfunduar arsimimin e tij dhe si vijim, për të dhënë mësim në të njëjtin Universitet, në atë të Bar-Ilan, në Gordon College of Education dhe në “Università Araba” për Edukimin në Israel. Ka prezantuar dy programe javore në Channel 2: një për fëmijë dhe një për lajmet. Ka themeluar revistën Al-Aswar. Shumë prej veprave të tij, të shkruara fillimisht në hebraisht dhe arabisht, janë përkthyer në shumë gjuhë të tjera, në vitin 2014 boton Këngët e Galilesë (Seam) në italisht. Ai ideoi dhe krijoi Nissan Poetry Festival në 1999, me rastin e Intifadës së dytë me qëllimin për të krijuar një kanal komunikimi midis feve të ndryshme që popullojnë Lindjen e Mesme, ndërsa ai vetë i përkiste fesë Druze. Në 2015 atij ju atribua pas vdekjes Premio alla Carriera në Moniga del Garda.

Naim Araidy (Maghar, 1950-2015) was a poet, teacher ambassador. At a very young age he moved to Haifa to complete his education until he taught at the same University, Bar-Ilan, Gordon College of Education and The Arab University for Education in Israel. She presented two weekly programmes on Channel 2: one for children and a news bulletin. He founded The magazine Al-Aswar. Many of his works, originally written in Hebrew and Arabic, have been translated into many other languages, in 2014 he published Canzoni di Galilea (Seam) in Italian. He designed and founded the Nissan Poetry Festival in 1999, on the occasion of the second Intifada with the intention of establishing a channel of communication between the different religions that populate the Middle East, he of Druze religion.
In 2015 he received the Lifetime Achievement Award in Moniga del Garda.

Nikolle Loka per la Giornata mondiale della Poesia 2021

Rimandata di un anno, causa virus, perdurando ancor oggi, abbiamo deciso di riunirci in streaming 
dal 19 al 21 marzo 2021

Nikolle Loka, uno dei poeti ospiti della Giornata mondiale della Poesia è uno degli operatori culturali più attivi di Tirana. La sua poesia si nutre cresce e vive fra passato e presente, con temi dolenti relativi ai doni dell’Amore. Immagini che riportano alla vita intensa di chi d’amore vive, legge e scrive. Squarci di vita intensa fatta di emozioni proprie dove molto facilmente ci si potrà rispecchiare. (b. c.)
Nikollë Loka, një nga poetët e ftuar të Ditës Botërore të Poezisë është gjithashtu edhe një nga operatorët më aktivë kulturorë të Tiranës. Poezia e tij ushqehet rritet dhe jeton midis së kaluarës dhe së tashmes, me tema të dhimbshme që i përkasin dhuntive të Dashurisë. Imazhe që kanë të bëjnë me një jetë intensive të njeriut që dashurinë e jeton, e lexon, e shkruan. Përbërje pjesësh të një jetë intensive të përshkuar nga emocione personale ku mjaft lehtë mund të pasqyrohesh.

L’altro tempo

Sei venuta per dirmi
che la parola è vento
che non ha forma.
La promessa è gioco.
Che il cane e l’uomo sono identici.
Sei venuta per dirmi:
che il tempo t’invecchia barando,
e le rughe sulla fronte te le mette furtivamente,
sussurrandoti
parole d’amore.
Mi hai inviato parole che
balzano da un abisso all’altro,
che il tempo rimane stretto
al tuo polso.
Nell’etere un altro tempo sta arrivando.
Il tuo tempo
con un altro sole,
con un’altra luna.
Traduzione di Valbona Jakova
Another time 

You came to tell me 
that the word is windy 
and doesn’t have a form. 
promise is a game, 
the human and the dog are the same. 
You came to tell me, 
that the time oldenst you trickily, 
and the wrinkles 
in your forehead are put stealthily, 
telling you love words. 
It is bringing me words 
from an abbys to another one, 
that time stays tightly in your puls. 
In the ether another time is coming. 
Your time, 
with another sun, 
and another moon.

Koha tjetër

Erdhe të më thuash
se fjala është e ajrtë
e nuk ka formë.
Premtimi është një lojë.
Se qeni dhe njeriu
janë njësoj.
Erdhe të më thuash:
koha të plak me hile,
dhe rrudhat në ballë
ti vë tinëzisht,
duke të thënë
fjalë dashurie.
Po më çon fjalë
hon më hon,
se koha rri ngushtë
në pulsin tënd.
Në eter një kohë tjetër po vjen.
Koha jote
me një tjetër diell,
me një tjetër hënë.
Se mi apparirai

Se mi apparirai
come se tu fossi il domani,
diventerei il presente
che segue i tuoi passi…
Ti vedo da lontano,
e ti confondo tra i raggi,
fino allo sfortunato crepuscolo...
Alla mia penombra
sei un bellissimo specchio,
nel buio che annerisce e brucia.
Ancora ti vedo e ti confondo tra i raggi,
che vengono da un altro sole.

Traduzione di Valbona Jakova

If You will appear to me
 
If You will appear to me 
like a tomorrow, 
I’ll become the present 
that follows in your steps, 
I see you far 
and miss you among rays, 
until the unlucky twilight. 
In my twilight 
you are a beautiful mirror, 
in the darkness that blackens and burns, 
I still see you in the middle of the rays 
that come from another sun.

Ho visto a mezzanotte

Ho visto a mezzanotte
il cielo mistico
steso sulla terra.
Su di essa le stelle si ubriacavano
con l’aria,
e andavano e venivano
sopra un segreto.
Migliaia di farfalle riempivano
di colori
uno spazio vuoto.
Sono sceso per sette scale
sotto sette ombre di cieli,
dove le nuvole si schiantavano
sulla riva come le onde.
Ho calpestato la mia ombra ostaggio,
appena mi si è avvicinata
l’ho schiacciata senza alcun dolore.

Traduzione: di Albana Alia
I’ve seen in the midnight 

I’ve seen in the midnight 
the mysitic sky 
on the ground laying. 
Above it the starst got drunk 
with air, 
go and come 
on something hidden,
and thousands of butterflies completed 
with colours an empty space.
I’ve come down seven stairs
under seven sky shadows, 
where clouds crashed 
in the sea shore like waves. 
I’ve walked 
over on my own shadow, 
just when it came near me, 
crashed it without any hurt.

Kam parë në mesnatë

Kam parë në mesnatë
qiellin mistik
për tokë të shtrirë.
Mbi të yjet deheshin
me frymë,
dhe shkonin e vinin
mbi një të fshehtë.
E mijëra flutura mbushnin
me ngjyra
një hapësirë të zbrazët.
Kam zbritur shtatë shkallë
nën shtatë hije qiejsh,
ku retë përplaseshin
në breg
si dallgë.
Kam shkelur me këmbë
hijen time peng,
sapo më erdhi pranë.
E shkela pa dhimbje.

Nikollë Loka poeta, storico e scrittore albanese è nato il 25 marzo 1960. Laureato presso l’Università di Scutari ha completato a Tirana gli studi post-laurea in pedagogia e la storia dell’educazione; approfondendo le sue conoscenze nel campo delle scienze umane presso l’Università Libera di Bruxelles. Direttore Esecutivo dell’Istituto di Studi Albanesi “Gjon Gazulli” è docente esterno all’Università di Elbasan. Scrive poesie e si occupa di giornalismo. Autore di sette volumi poetici in albanese e un volume poetico in italiano, pubblicato in Albania e un libro di poesie pubblicato in collaborazione con cinque poeti italiani a Roma. Ha pubblicato raccolte di poesie in albanese, oltre che in italiano, inglese, tedesco, rumeno e svedese. Spesso è presente negli ambienti letterari dell’Italia meridionale. Per la sua creatività poetica hanno scritto tante volte i giornali, specialmente quelli della Calabria.

Nikollë Loka, Albanian poet, historian and writer, was born on 25 March 1960. Graduated from the University of Shkodra, completed postgraduate studies in pedagogy and history of education at the University of Tirana, and deepened his knowledge in the humanities at the Free University of Brussels. Executive Director of the Institute of Albanistic Studies “Gjon Gazulli”, docent at the University of Elbasan. He writes poetry and is dedicated to journalism. Author of seven poetry books in Albanian, a poetry book in Italian published in Tirana and a poetry book published in collaboration with five Italian poets in Roma. He has published poetry collections in Albanian, as well as in Italian, English, French, German, Romanian and Swedish. Often he is present in the literary environments of Southern Italy. For his poetic creativity is written several times in Italian newspapers and magazines, especially in Southern Italy.

Nikollë Loka poet, historian dhe shkrimtar shqiptar lindi në 25 Mars 1960. I diplomuar në Universitetin e Shkodrës mbaroi studimet pasuniversitare në pedagogji dhe historinë e arësimit në Tiranë;  duke thelluar më tej njohuritë e tij në fushën e shkencave humane në Universitetin e Lirë të Brukselit. Drejtori Ekzekutiv i Institutit Shqiptar të Studimeve "Gjon Gazulli", është professor i jashtëm në Universitetin e Elbasanit. Ai shkruan poezi dhe publiçistikë. Autor i shtatë vëllimeve poetike në shqip dhe i një vëllimi poetik në italisht, botuar në Shqipëri dhe një libër me poezi të botuar në bashkëpunim me pesë poetë italianë në Romë. Ka botuar përmbledhje poezish në shqip, si dhe në italisht, anglisht, gjermanisht, rumanisht dhe suedisht. Shpesh është i pranishëm në qarqet letrare të Italisë së Jugut. Për krijimtarinë e tij poetike është shkruar shumë herë  në suplemente letrare të gazetave, veçanërisht  në Kalabri.

Traduzione: di Valbona Jakova



Le corde magiche di Marcos Vinicius

Marcos Vinicius



Virtuoso dal suono alato, carismatico didatta, fra i massimi chitarristi del nostro tempo. Folgorato dallo strumento a soli sette anni, inizia la carriera concertistica all’età di quattordici vincendo, di lì a poco, il prestigioso Concorso Internazionale Villa Lobos e, sempre giovanissimo, il Premio “Solista dell’Anno” grazie all’ esecuzione del Concierto de Aranjuez che gli valse il plauso personale dell’autore stesso, Joaquin Rodrigo. Fonda e dirige “Violao America” (prima rivista di chitarra in Brasile) e il Belo Horizonte Guitar Ensemble. Una inarrestabile ascesa ha portato la sua Arte in ogni angolo del pianeta, come solista e con le maggiori orchestre, davanti ai pubblici più disparati, dai grandi palcoscenici alla Sede Centrale dell’ONU (col Segret. di Stato Ban Ki Moon e il Dir.Generali FAO Jaques Diouf ); dai siti di guerra ai luoghi sacri. Al suo ruolo di Testimonial ONU-FAO (insieme a Jeremy Irons, Celine Dion, Susan Sarandon, Rita L. Montalcini, Carl Lewis, Nino Benvenuti, Pierre Cardin…) affianca il suo inarrestabile impegno come didatta, seguito da studenti di tutti i Paesi.

È consulente art. della Xi’an Baroque Music School, la più prestigiosa Accademia barocca cinese, Consigliere della Weifang Tongsheng Music Training School (fra le maggiori istituzioni musicali asiatiche) e direttore di corsi in varie Accademie italiane e straniere. Insignito, fra i molti riconoscimenti, del Dono dell’Umanità, del Premio Padre Pio, del Premio REA-Sanremo, della cittadinanza onoraria di Congonhas, sito Patrimonio dell’Unesco, è spesso protagonista di special radio-televisivi sui maggiori network internazionali. Fiore all’occhiello del Brasile colto nel mondo, scelto dall’Ambasciata per rappresentare il suo Paese nell’ Expo 2015, è Presidente dell’Accademia di Chitarra Classica di Milano e tiene, oltre master class e convegni, seminari di coaching motivazionale attraverso la Musica. Negli ultimi anni affianca a trascrizioni, trattati, composizioni per chitarra e ogni organico strumentale, anche opere corali, sacre e non. (La sua “Ave Maria”, giunta a papa Francesco, fu Inno Ufficiale della Edizione 2017 del Festival Int.le di Cori in Brasile). Pubblica con le maggiori case editrici del mondo e i suoi CD hanno volato, per molti anni, a bordo di Air One e Alitalia. Ha firmato “Suoni dal Ring” (Ed. Idyllium Publishing) colonna sonora del docufilm “L’Oro dei Cinquanta”, evento-Cinquantenario della Vittoria mondiale di Nino Benvenuti al Madison Square Garden di NY, celebrato con una Cerimonia Ufficiale realizzata da Anita Madaluni (assistente e biografa di entrambi) sotto il Patrocinio del CONI e dell’Ambasciata Americana. Spesso citato in tesi e ricerche universitarie, è considerato imprescindibile riferimento del chitarrismo int.le. Memorabili sold-out in Wigmore Hall di Londra (tanto cara a Julian Bream), Biblioteca Nazionale e Università di Pechino, Sede FAO, Palazzo Centrale delle Nazioni Unite. E i suoi concerti in memoria di Airton Senna e Domenico Modugno. Tra i suoi estimatori Joaquin Rodrigo, Riccardo Chailly, Dan Siegel, Paolo Limiti, Dee Dee Bridgewater, Amii Stewart, Ennio Morricone.



FB Marcos Vinicius The Art of The Guitar

Internationally known as “Guitar with winged sound”, is considered one of the greatest guitarists. A very original and unique meeting with the guitar, when in was seven, left him dazzled and indelibly marked his destiny. In the last, few years, he is leaving a touching mark as a composer, not only for guitar but also for all instrumental ensembles and for choral music (sacred and otherwise). Young winner of the prestigious international competition “Villa Lobos”, best pupil of Oscar Ghiglia at Accademia Chigiana of Siena, “Best Solo Player 1992”, right from the start his career touches all continents in many prestigious locations including Wigmore Hall in London (so dear to Julian Bream), Beijing University China, Jerico City (West Bank, with Damasco the holdest tows in the world), Vatican Radio, Rai Radio/Television, Cemal Resit Rey Concert Hall in Istambul, FAO and Headquarters of United Nations. Joaquin Rodrigo wanted to meet him after his performance of the Concert of Aranjuez. Founder and director of the first brazilian magazine about guitar “Violao America” and the first chamber group “Belo Horizonte Guitar Ensemble”, he is Testimonial for ONU and FAO, like: Carl Lewis, Carla Fracci, Jeremy Irons, Dee Dee Bridgwater, Nino Benvenuti, Susan Sarandon, Pierre Cardin, Roberto Baggio, Rita L. Montalcini and many others. Special Guest during the World Food Day, he played for the General Secreteray of UN BanKiMoon, and FAO Directors General Jaques Diouf and Josè G. Da Silva. Among the many awards received there are “Bolgheri Melody” (also assigned to the ex president of italian Republic, C.A. Ciampi), the“Gift of Humanity” 2013 and Saint Pio Award. His story inspired dissertations in different universities of many Countries.

Artistic consultant of the Xi’An Baroque School of Music China and the Weifang Tongsheng Music Training School, he is teacher and artistic director in many schools and academies in different countries; and gives concerts, workshops and master classes all over the world. A real cult is an hold tv-special into the program “Music Stories” on CCTV9 China. Special guest to celebrate Ayrton Senna, his compatriot prematurely dead, Domenico Modugno and many other artists, Marcos Vinicius represented his Brazil in the international “EXPO 2015”. Marcos Vinicius is the author of “Sounds from the Ring” - Idyllium Publishing -, the original soundtrack of docu-movie “L’Oro dei Cinquanta”, about the 50° Golden Anniversary official ceremony about Nino Benvenuti (organized by Anita Madaluni, biographer of both) for the world victory of the italian boxe champion at Madison Square Garden NY, in the April 17th 1967; official ceremony with the patronage of American Ambassy.


FB Marcos Vinicius The Art of The Guitar


Virtuoz me një tingull fluturues, mësues karizmatik, ndër kitarristët më të mëdhenj të kohës sonë. I magjepsur nga instrumenti muzikor kur ishte ende jo më shumë se shtatë vjeç, fillon karrierën konçertale në moshën katërmbëdhjetë vjeçare duke fituar, menjëherë pas pak kohe, Konkursin Internacional mjaft prestigjoz Villa Lobos dhe, përsëri në moshë gjithnjë shumë të re, Çmimin Solisti i vitit në sajë të ekzekutimit të Concierto de Aranjuez që i dha atij duartrokitjet personale të vetë autorit, Joaquin Rodrigo. Themelon dhe drejton “Violao America” (revista e parë e kitarrës në Brazil) dhe Belo Horizonte Guitar Ensemble. Një ngjitje e pandalshme e ka shpërndarë Artin e tij në çdo kënd të planetit, si solist e me orkestra ndër më të mëdhatë, përpara një publiku të çdo lloji, nga skenat më të rëndësishme si Selia e Qendrës së ONU (me Sekretarin e Shtetit Ban Ki Moon dhe Dr.i Përgjithshëm i FAO Jaques Diouf); që nga vëndet e luftës deri në vëndet e shenjta. Rolit si Testimonial ONU-FAO (bashkë me Jeremy Irons, Celine Dion, Susan Sarandon, Rita L. Montalcini, Carl Lewis, Nino Benvenuti, Pierre Cardin…) i bashkangjitet angazhimi i tij i pandalshëm prej mësuesi, i ndjekur nga studentë nga të gjitha Vendet e botës. Është konsulent arti i Xi’an Baroque Music School, Akademia më prestigjoze baroke kineze, Këshilltar i Weifang Tongsheng Music Training School (ndër institucionet më të mëdha muzikore aziatike) dhe drejtor kursi në Akademi të ndryshme italiane dhe të huaja. I nderuar, midis çmimesh të shumta, me çmimin Dhurata e Njerëzimit, me Çmimin Padre Pio, me Çmimin REA-Sanremo, me çmimin Qytetar nderi i Congonhas, sito Patrimonio dell’Unesco, është shpesh protagonist special i radio televizionit në rrjetet botërore. Perla e Brazilit e mirëpritur nga e gjithë bota, i zgjedhur nga Ambasada për të prezantuar Vendin e tij në Expo 2015, është President e Akademisë së Kitarrës Klasike të Milanos dhe mban, përveç master klass dhe konferencave, seminare coaching motivuese nëpërmjet Muzikës. Në vitet e fundit mbështet transkriptime, traktate, kompozime për kitarrë dhe çdo intstrument, përfshirë vepra korale, të shenjta ose jo.(Ave Maria e tij, e mbrritur deri te papa Francesco, u bë Himni Zyrtar i edicionit 2017 të Festivalit Internacional të Korit në Brazil).

Publikon me shtëpitë Botuese më të mëdha të botës dhe CD-të e tij kanë fluturuar, për shumë vite, në bordin e Air One dhe Alitalia. Suoni dal Ring (Ed. i pesëdhjetë vjetorit të Fitores botërore të Nino Benvenuti në At Madison Square Garden të NY, celebruar me një Cerimoni Zyrtare të realizuar nga Anita Madaluni (asistente dhe biografe e të dyve) nën patronazhin e CONI dhe të Ambasadës Amerikane. Përmendet shpesh në teza dhe hulumtime universitare, konsiderohet si një riferim absolut i kitarrizmit internacional. Të paharrueshme sold-out në Wigmore Hall të Londrës (aq shumë i dashur për Julian Bream), në Bibliotekën Nacionale dhe Universitetin e Pekinit, Selia FAO, Pallati Qëndror Shteteve të Bashkuara. Gjithashtu të tilla mbeten koncertet e tij në kujtim të Airton Senna e Domenico Modugno. Ndër admiruesit e tij Joaquin Rodrigo, Riccardo Chailly, Dan Siegel, Paolo Limiti,Dee Dee Bridgewater, Amii Stewart, Ennio Morricone.

Dicono di lui   
 
“Vinicius redefines the rules of any musical genre”
Dean L.Farley, USA

“Capable of rare perfection”
Targstung Journal, Austria

“…more than his virtuosity Vinicius offers to our listening sounds hidden among the cords of this wonderful instrument.”
Riccardo Chailly, Director of the Royal Concertgbouw, Amsterdam

“…an utmost sensitivity and a very great level technique.”
Jorg Sumemmeier, President of International Guitar Association, Germany

“…A very pure artist, bright and warm..”
Oscar Ghiglia, Accademia Chigiana of Siena, Italy

“…there is a short part of his path where Vinicius not only passes through the music of other people, but inside himself. Everything is poetic, noble, in his eloquent phrasing, in his tone-colour fantasy…”
“With his new CD “Viola Violar” Vinicius might move Pfilzner of Hindemith too: you can imagine what about us! In his album there is a tone-colour so warm and fascinating to inflame and exalte our feeling.”
Gian Mario Benzing, Corriere della Sera, Italy

“ this artist mainly strikes us by his phrasing limpidity and sound quality, which is not an easy aim on six cords. The beauty of his “touch” creates atmosphere, colour, warmth, romance, and his music goes straight to your heart.”
Pino Pignata, Famiglia Cristiana, Italy

“the brazilian Marcos Vinicius, the most famous virtuoso soloist of the new international generation of guitar players, presents in “Dedicatoria”, gently and with art and pleasure, eighteen works which, ideally following the thread of life, bind pieces from Paetorius to Sanz, from Borges to Rodrigo, from Brouwer to Granados.”
Direct Rriflections, Revista del Bose Club

“…european refined tastes, an english lord appeal, which could take in by appearances: during his performance, he is taken by an enchantment, showing his brazilian sensitivity, like a full-sounding canvas that fascinates the listeners, which hardly may resurface to reality.”
Fabio Germinaro, Musibrasil

“…Marcos Vinicius, a guitar virtuoso that looks like Liszt”
L’Eco di Bergamo, Italy

“ …a unique power in his hands: through the Music, being carried away into a dream, leaving behind the world that surrounds us.”
Giornale dell’Alto Milanese

“…he shows a very rich and enchanting tone-colour peculiarity. Anything he plays is moved by his personal fresh and charming sound, showing a deep care to create the particular nuance of his so eloquent phrasing, because, first of all, Vinicius seems to be a passionate ballader.”
Corriere della Sera (ViviMilano, Classical Records)

“…it is quite impossible to find any arrogance or the caprices of a prima donna, but the modesty of who is playing with Love, with Enjoyment and with Respect, in the aim of entering into an inviolable friendship with the silence.”
Davide Ielmini, La Prealpina

“…through his consummate technique, Marcos uses the music as a language to establish relationships, in a merge with his instrument, by cancelling the feeling of invisible limit that often raises between the performer and the listener.”
Marco Cinque, Il Manifesto

“…he can convey the amazing musicality of brazilian composers by his rhythmic scansion, his phrasing, the brightness of the language of his guitar, his ability to communicate with the great music: he is a unique gift to the humanity.”
Alessandro Colombo

Caterina Intelisano per la Giornata mondiale della poesia

Caterina Intelisano
Ospite d'eccezione 
marzo 2020



Giuseppina Anna Caterina Intelisano, attrice e autrice, nasce a Catania, dove frequenta l’Accademia d’Arte Drammatica “Umberto Spadaro” del Teatro Stabile della città. Nel 1980 debutta come attrice al Teatro Greco di Siracusa ne “Le Trachinie” di Sofocle, con la regia di Giancarlo Cobelli. Durante gli anni Ottanta e Novanta viene diretta da registi come Giuseppe Di Martino, Roberto Guicciardini, Lamberto Puggelli, Augusto Zucchi, Salvo Bitonti, Franco Molè, Daniele Valmaggi, Giancarlo Zagni, Francesco Randazzo, spaziando dalla tragedia greca alla commedia dell’arte, dal genere drammatico a quello comico.
La vediamo impegnata in spettacoli nei maggiori teatri italiani con tournée anche a Barcelona, New York, Caracas. Sempre negli stessi anni recita in cinema e in fiction televisive diretta da Franco Zeffirelli, Aldo Lado, Marcello Aliprandi , Vittorio Sindoni, Piernico Solinas, Franco Brogi Taviani. Partecipa a programmi televisivi e documentari e lavora anche come speaker e doppiatrice. Dal 1989 scrive e interpreta racconti radiofonici e collabora a molti programmi della RAI, anche in televisione,
Giornata mondiale della Poesia da Pellicanolibri, 2019
in qualità di redattrice, autrice e regista. Attualmente scrive e realizza programmi e documentari per RAI Storia. Alcuni suoi scritti, brevi racconti e poesie, sono stati pubblicati nella rivista on line “Mirkal - Delle Arti e delle Lettere” e da Graphofeel Edizioni.

Giuseppina Anna Caterina Intelisano, actress and author, was born in Catania where she attended the Drama Academy ‘Umberto Spadaro’ that belongs to the permanent theatre of the city. In 1980 she made her acting debut at the Greek Theatre of Siracusa in Sophocles’ The Trachiniae, directed by Giancarlo Cobelli. During the Eighties and Nineties she works with directors such as Giuseppe Di Martino, Roberto Guicciardini, Lamberto Puggelli, Augusto Zucchi, Salvo Bitonti, Franco Molè, Daniele Valmaggi, Giancarlo Zagni, Francesco Randazzo, spanning from Greek tragedy to the Commedia dell’Arte, from drama to comedy.
In those years she’s engaged in productions that take place in the biggest Italian theatres, also touring in Barcelona, New York, Caracas. In the same period she plays in films for both cinema and television, under the direction of Franco Zeffirelli, Aldo Lado,
Marcello Aliprandi, Vittorio Sindoni, Piernico Solinas, Franco Brogi Taviani. She also takes part in television programmes and documentaries and works as a dubber and a speaker. Since 1989 she has written and interpreted various radio productions and stories, and she collaborated to many RAI programmes, also for television, as an author, a producer and a director. Presently she’s writing and producing programmes and documentaries for RAI Storia. Some of her writings, short stories and poetry, have been published on the on-line magazine “Mirkal - Delle Arti e delle Lettere” and by Graphofeels Editors.

Giuseppina Anna Caterina Intelisano, aktore dhe autore, lindi në Catania, ku  vazhdoi Akademinë  e Artit Dramatik të "Umberto Spadaro" të   Teatro Stabile të qytetit. Në vitin 1980 bëri debutimin e saj si aktore në Teatro Greco të Siracusa në "Le Trachinie" të Sofokles, me regji të Giancarlo Cobelli. Gjatë viteve tetëdhjetë dhe nëntëdhjetë u drejtua nga regjisorë si Giuseppe Di Martino, Roberto Guicciardini, Lamberto Puggelli, Augusto Zucchi, Salvo Bitonti, Franco Molè, Daniele Valmaggi, Giancarlo Zagni, Francesco Randazzo, duke filluar nga tragjedia Greke deri në komedinë e artit, nga gjinia dramatike deri tek zhanri komik.

E shohim atë të angazhuar në shfaqje në teatrot kryesore italiane me turne edhe në Barcelona, ​​New York, Karacas. Në të njëjtat vite  aktroi në kinema dhe në fiction televizivë me regji nga Franco Zeffirelli, Aldo Lado, Marcello Aliprandi, Vittorio Sindoni, Piernico Solinas, Franco Brogi Taviani. Merr pjesë në programe televizive dhe dokumentarë dhe punon  gjithashtu si speaker e dopiatuese zëri. Që nga viti 1989 shkruan dhe interpreton  histori radiofonike dhe bashkëpunon në shumë programe RAI, e përfshirë në televizion, si redaktore, autore dhe regjizore. Aktualisht shkruan dhe realizon programe dhe dokumentarë për RAI Storia. Disa nga shkrimet e saj, tregime të shkurtëra dhe poezi, janë botuar në revistën online "Mirkal - Delle Arti e delle Lettere" dhe nga Graphofeel Edizioni.

 


sul canale:
https://www.youtube.com/user/caterinaintelisano
su facebook:
https://www.facebook.com/Caterpina

Beppe Costa Incontri: Oltre il Mare, Barbara Alberti

Barbara Alberti

Ospite d'eccezione per l'incontro Italia Albania "Oltre il Mare"
Roccagorga 25/27 settembre 2020 - spazio Agorà - La Rifolta

Per una biografia accurata di Barbara Alberti, dovremmo avere lo spazio del dizionario Devoto Oli. Alcuni cenni: è nata ne 1943 a Umbertide 1943, Vive e lavora a Roma dal periodo dell’Università.
Ha pubblicato oltre 30 opere fra narrativa e saggistica. È anche coautrice di  sceneggiature cinematografiche, tra cui Il portiere di notte di Liliana Cavani (1979 collaboratrice), Io sto con gli ippopotami (1979), Monella  (1998) e Melissa P. (2005), e autrice di testi teatrali (Ecce homo). Di recente, come attrice la vediamo nei panni di una nonna, poco credibile, nell’ultimo film di Ozpetek, la Dea fortuna.

Dal 1983 al 1998 Barbara Alberti ha tenuto la rubrica Parliamo d'amore sul settimanale Amica. Nel 1983 scrive una rubrica su Penthouse chiamata "Luci rosse". Il 21 gennaio 1988 è diventata giornalista pubblicista. Dal 2009 gestisce una pungente rubrica settimanale La posta di Barbara Alberti su Il fatto quotidiano. Attualmente tiene, inoltre, una rubrica di corrispondenza coi lettori sul settimanale Gioia. Scrive anche sui settimanali Confidenze e D-La Repubblica delle donne.

https://it.wikipedia.org/wiki/Barbara_Alberti

Barbara Alberti lindi në 11 prill të vitit 1943 në Umbertide, një qytezë e vogël në provincën e Perugia-s. Jeton në Romë që nga koha e Universitetit ku u dipllomua në Filozofi pranë Universitetit La Sapienza. Ka publikuar mbi 30 vepra, romane, ese nga viti 1976 deri në vitin 2016 përfshirë gazetari, është regjistruar në rregjistrat profesional që prej vitit 1988 dhe gëzon bashkëpunime të ndryshme për revista dhe gazeta. Ajo është gjithashtu bashkëautore e skenareve të filmave, duke përfshirë filmin e Il Portiere di notte të Liliana Cavani (1974, bashkëpunëtore), Io sto con gli ippopotami (1979), Monella (1998) dhe Melissa P. (2005), dhe autore e teksteve teatrale (Ecce homo). Kohët e fundit, si aktore, ne e shohim atë në rolin e një gjyshe, pak të besueshme, në filmin e fundit të Ozpetek, Dea e fatit. 

Nga 1983 deri në 1998 Barbara Alberti mbajti kolonën "Parliamo d'amore" në të përjavshmen Amica [2]. Në 1983 shkruan një kolonë në Penthouse të quajtur "Luci rosse". Më 21 Janar 1988, bëhet një gazetare e pavarur [3]. Që nga viti 2009 menaxhon një kolonë thumbuese javore (Postimi i Barbara Alberti) në Il Fatto Quotidiano. Aktualisht, mban gjithashtu. një kolonë korrespondence me lexuesit në të përjavshmen Gioia. Ajo gjithashtu shkruan në të përjavshmen Confidenze dhe D-La Repubblica delle Donne. 




traduzione in albanese: Valbona Jakova



può interessare 




Angelo Maria Ripellino, Scontraffatte chimere

Da Scontraffatte chimere di Angelo Maria Ripellino, edito da Pellicanolibri nel 1987 esaurito da tempo. Qui di seguito trovate la prefazione del volume curata da Giacinto Spagnoletti; in parti successive seguiranno le liriche.
Prefazione di Giacinto Spagnoletti

Angelo Maria Ripellino, una delle figure insostituibili del panorama letterario del secondo cinquantennio del secolo, si spense a Roma il 21 aprile 1978, a soli cinquantaquattro anni. Qualche mese prima di morire aveva pubblicato da Guanda l’ultimo suo libro di poesie, Autunnale barocco, qualche giorno dopo la fine Einaudi fece recapitare ad Ela, la scrittrice e traduttrice ceca che era stata la sposa e la compagna della sua vita, l’ultimo straordinario volume di critica: Saggi in forma di ballate, recante come sottotitolo «Divagazioni su temi di letteratura russa, ceca e polacca». In due brevi paginette anonime il lettore veniva informato che l’autore in questo volume aveva raccolto i saggi «che in anni recenti erano stati al centro della sua attività critica». E ne allineava i nomi: da Cechov a Rozanov, da Chlébnikov a Pasternak, da Schulz ai cechi Halas e Kolàf. «Sullo sfondo, onnipresente punto di riferimento, la grande figura di Majakovskij e le ardite sperimentazioni dei cubo-futuristi».

Naturalmente, passando le settimane e i mesi, e togliendo dai suoi cassetti quanto di prezioso ancora contenevano, dovevano emergere altre poesie, nuovi saggi che presto vedranno la luce, a cura di solerti slavisti. Sarà un ricco corredo, quello dei versi e quello delle prose, che si aggiungerà ad una produzione tra le più profonde e incantevoli del nostro tempo. Slavista, dunque e poeta. Ma Ripellino sapeva che in un paese come il nostro, dove la passione erudita si sposa raramente alla libertà creativa, l’esser relegato fra gli «slavisti» poteva significare pressoché un insulto. La seconda poesia della raccolta Sinfonietta (1972) lo ricorda in modo risentito: «È deciso. La prossima volta farò un altro mestiere».

È semplice dire perché lo slavista Ripellino – il maggiore certo di lingua italiana - abbia tante benemerenze. Ha presentato per primo nel nostro paese le poesie di Pasternak (1957), la prosa di Andrei Belvi (1961) e ha contemporaneamente fatto conoscere la poesia ceca contemporanea e la poesia russa del Novecento; ha dedicato la sua attenzione a Majakovskij, al teatro russo d’avanguardia (1959) e ai nuovi poeti sovietici (1961), concludendo nel ‘65 con Il trucco e l’anima una delle indagini più affascinanti sui maestri della regia nel teatro russo contemporaneo, e con Poesie di Chlébnikov nel ‘68 lo studio di uno splendido periodo della grande avanguardia storica russa. Ma il capolavoro doveva vedere la luce nel ‘73, con Praga magica, che ha legato per sempre il nome di Ripellino alla capitale boema, alla sua storia, alla sua arte, alla sua letteratura.

Come era possibile scrivere un libro di così sapiente, capillare conoscenza di quella cultura e insieme delineare un romanzo della «città d’oro», che a tratti – è stato detto – «assume cadenze patetiche di antica cronaca»? Questa fusione è stata raggiunta, mercé l’uso di uno stile dai mille risvolti personali che riverbera sul quadro della storia la stregonesca capacità di illusioni propria di un grande poeta. Naturalmente a Praga magica è stata riservata una sorte crudele: non poter circolare là dove avrebbe dovuto. In un’occasione recente, uno dei maggiori studiosi boemi della nostra poesia mi diceva che a Praga e altrove circolano dattiloscritti e fotocopie di questo libro, che le autorità governative, e pour cause, non hanno mai permesso fosse tradotto.

Read more »
Iscriviti a: Post (Atom)