Rimandata di un anno, causa virus, perdurando ancor oggi, abbiamo deciso di riunirci
in streaming dal 19 al 21 marzo 2021
Alessandra Trevisan, ospite della Giornata mondiale della Poesia, anche nella poesia di Alessandra è fondamentale la sintesi e il non detto che il lettore più attento può cogliere. Studiosa della poesia, soprattutto delle donne, ha acquisito una maturità insolita per l’età. Ma, proprio questo, negli ultimi anni, ci fa verificare quanto sia opportuna la ricerca fra le voci nuove, spesso di donne che hanno una enorme sensibilità, molto spesso assente in autori noti e acclamati. Alessandra conferma di essere una di queste voci da seguire. (b.c.)
Alessandra Trevisan, e ftuar e Ditës Botërore të Poezisë, gjithashtu edhe në
poezinë e Alessandrës është thelbësore sinteza
dhe e pashprehura që lexuesi më i vëmendshëm mund të arrijë ta kuptojë.
Studjonjëse e poezisë, veçanërisht e poetikës së grave, ka fituar një pjekuri
të pazakontë për moshën. Por, pikërisht kjo, vitet e fundit, na bën të
verifikojmë sesa mund të jetë i domosdoshëm kërkimi midis zërave të rinj, për
më tepër të grave që kanë një ndjeshmëri të jashtëzakonshme, të gjinden midis
autorëve të njohur dhe të përmëndur. Alessandra na e vërteton se është një nga
këto zëra që duhen ndjekur.
C’è un coraggio solare
un
coraggio inerpicato
al
battito del cuore, al risveglio
del
significato.
Ho
prodotto un desiderio
che
conosce il centro.
Lo
so dire.
Nella
più vera coesione
nella
magnifica estensione
avevamo
tutti bisogno del prima
del
non riconoscimento
di
una vibrazione/ dentro.
There is a sun courage
a courage climbed
to my heartbeat, to the meaning’s
awakening.
I made a desire
that knows the center.
I can say it.
In the truest bond
we all needed “the” before
the non-recognition
a vibration/ inside.
Është një guxim diellor
një
guxim i kacavarur
në
rrahjen e zemrës, në zgjimin
e kuptimit.
Kam prodhuar një dëshirë
që
e njeh qendrën.
E
di ta them.
Në
bashkimin më të vërtetë
në
shtrirjen më madhështore
kishim
të gjithë nevojë si për të parën
për
atë që ende nuk e njihnim
të
një shkundjeje / brenda.
Abbiamo tutti un intercorso
percorso,
un quasi crogiolo di possibilità
una
deriva, un sentire terso.
C’è
compulsione roteante.
C’è
forse qualcosa che non quadra
dove/ d’istante squadra.
We all have a betweenpath,
a melting pot of possibilities
a drift, a clear feel.
There’s a twirl compulsion.
There is maybe something off about
where/ in an instant squares.
Kemi të gjithë një bashkëshkuarje
përshkuar, me një përzierje mundësish
një largim, një të ndjerë të qartë.
Është një impuls i rotullueshëm.
Është ndoshta diçka që nuk shkon
ku/ në çast shpërbëhet.
Guadagno il trovare
nella
puntualità/ la ricerca migliore.
Quello
che si dice
a
discapito di ogni egocentrismo
il
saper restare
nello
spazio di un’idea
nell’accoglimento
del fallimento
nelle
vertigini non sopite
nella
scure dell’ascolto
in
un qualunque pezzo di terra
riconciliata all’origine.
I deserve to find
in accuracy/ the best research.
What they say
at the expense of egocentrism
being able to stay
in the space of an idea
in the acceptance of failure
in muted vertigo
in listening’s axe
in any piece of land
reconciled to my origin.
Fitoj gjetjen
në përpikëri / kërkimi më i mirë.
Ajo që thuhet
në kurriz të çdo egoçentrizmi
të dish të qëndrosh
në hapësirën e një ideje
në pranimin e falimentimit
në marramendje të pafjetura
në sëpatën e dëgjimit
në çdo copë të tokës
të pajtuar në
origjinë.
Alessandra
Trevisan,
(1987) sta concludendo un Dottorato di Ricerca in Italianistica all’Università
Ca’ Foscari di Venezia. Da alcuni anni si occupa dell’opera di Goliarda
Sapienza ed ha rivolto attenzione anche a Milena Milani, Anna Maria Ortese, e
alla poeta Silvia Salvagnini, con la quale condivide un progetto tra poesia e
musica. È lyricist, performer e poeta; collabora alla redazione di «Poetarum
Silva» e alla comunicazione di Live Arts Cultures e quarantaduelinee.
Alessandra Trevisan (1987) is finishing a PhD in Italian Studies at Ca’ Foscary University in Venice, Italy. Since 2010 she’s have been studying Goliarda Sapienza’s work giving attention also to Milena Milani, Anna Maria Ortese and Silvia Salvagnini. With her she founded a project which mixes poetry and music. She’s lyricist, performer and poet. She collaborates with «Poetarum Silva» lit-blog and she’s press agent for Live Arts Cultures and quarantaduelinee.
Alessandra Trevisan,
(1987) është duke përfunduar një Doktoraturë në Kërkime mbi Italishten në
Universitetin Ca 'Foscari të Venecias. Prej disa vitesh është marrë me punën e
Goliarda Sapienza dhe i ka kushtuar vëmendje Milena Milani-it, Anna Maria
Ortese, dhe poetes Silvia Salvagnini, me të cilën ndan një projekt midis
poezisë dhe muzikës. Është një lyricist, performer dhe poete; bashkëpunon në
redaktimin e «Poetarum Silva» dhe në komunikimin e Live Arts Cultures e
quarantaduelinee.
Beppe Costa,poetadella vita. Nella schiera di tutti gli amici, estimatori, seguaci
“innamorati” di Beppe Costa mi pare di essere arrivata quasi per ultima. Per
una delle bizzarrie della vita mi è accaduto di conoscerlo da appena un anno e
non ho quindi potuto dividere con lui i tempi d’oro della sua stretta e
rutilante vicinanza con i grandi “classici” scrittori italiani, della battaglia
per fare ottenere la “Bacchelli” ad Anna Maria Ortese, dei suoi scambi con
Dario Bellezza… Di tutto questo fermento ho raccolto
solo gli echi, i ricordi che tuttavia mi sono stati raccontati in modo così
vibrante da darmi l’impressione che fossero accaduti da poche ore. E così, caro
Beppe, posso dire che in quei tempi “c’ero anch’io”.
Ma il vero motivo di questa vicinanza, e con tutto quello che ha a che fare con
te, è un altro. Tu sei un poeta e la poesia, si sa, ci restituisce ogni singolo
attimo, mettendolo continuamente a fuoco.
C’è di più. I tuoi versi parlano quasi sempre d’amore, e in apparenza
potrebbero suonare ora in contrasto con i tuoi capelli bianchi, seppure fluenti.
Se questo contrasto non appare, o appare annullato, è proprio perché è stata la
poesia a renderti “folletto” per sempre. E il tuo entusiasmo, la capacità di
coinvolgere nello stesso girone lettori e scrittori, il tuo continuo metterti
in gioco nella fucina di ininterrotte e nuove invenzioni, davvero non hanno
età. Tu non sei solo poeta di parole scritte, ma anche poeta della vita, questo
è il punto. E se, come qualcuno ha scritto, tutti i poeti sono pazzi, evviva la
pazzia!
Lia Levi
BeppeCosta, poeti i jetës. Në radhët
e të gjithë miqëve, admiruesve, ndjekësve "të dashuruar" me Beppe
Costa, më duket se mbërrita gati e fundit. Për njërën nga çuditë e jetës më ka
ndodhur ta njihja vetëm prej një viti dhe kështu nuk pata mundësi të ndaja me
të kohën e artë të afrimit të tij të ngushtë dhe të ndezur me shkrimtarët e
mëdhenj "klasikë" italianë, të betejës për të arritur në aplikimin e
ligjit "Bacchelli” për Anna Maria Ortese, për shkëmbimet e tij me Dario
Bellezza…Nga i gjithë ky fermentim kam
mbledhur vetëm jehonat, kujtimet që gjithashtu m’i kanë treguar në një mënyrë
kaq të gjallë sa më kanë dhënë përshtypjen se ato kishin ndodhur vetëm disa orë
më parë. Dhe kështu, i dashur Beppe, mund të
them që në ato kohë" isha edhe unë". Por arsyeja e vërtetë e këtij
afrimi, dhe e gjithçkaje që ka të bëjë me ty, është një tjetër. Ti je një poet
dhe poezia, dihet, na e rikthen çdo moment, duke u përqëndruar vazhdimisht në
të. Ka edhe më shumë. Vargjet e tua
pothuajse gjithmonë flasin për dashuri, dhe në dukje në këto çaste mund të
tingëllojnë në kontrast me flokët e tua të bardhë, gjithashtu të bukur e të
derdhur. Nëse ky kontrast nuk duket, ose duket i anulluar, është pikërisht
sepse ka qenë poezia ajo që ju bëri“çamarrok përrallash" përgjithmonë. Dhe
entuziazmi juaj, aftësia për të përfshirë lexuesit dhe shkrimtarët në të
njëjtin grup, vazhdueshmeria jote e të qenurit në lojë në furrën e pandërprerë
të shpikjeve të reja, me të vërtetë nuk kanë moshë. Ti nuk je vetëm një poet i
fjalëve të shkruara, por edhe një poet i jetës, kjo është çështja. Dhe nëse,
siç ka shkruar dikush, të gjithë poetët janë të çmëndur, rroftë çmënduria!
Lia Levi
Naim Araidi
non passa il tempo del dolore
rimane fitto si acuisce la notte
nel pensarti, amico mio
Nessuno dei due conosceva la lingua
dell’altro ma la poesia scorreva
fra le mani e gli occhi e la memoria
Ogni frase veniva compresa
così che l’arabo mi appariva facile
e a te l’italiano ancora di più
Nessuna meraviglia se dell’Italia
sapevi molto più di noi: la storia
la religione e quella che era la
letteratura
Amiamo la letteratura, scrivevi,
ripetendolo all'infinito
Riscrivevi brani di Giuseppe Savio
nelle due lingue affinché anche
il ‘nemico’ potesse capire
ebreo o arabo che fosse
L’andartene così, la tua forza
non bastava e maligno
non era solo il male,
troppi nemici appostati
(eppure non conosco la lingua)
ma quella “gelosia” era descritta
nei tuoi versi che restano e
resteranno per sempre
nulla che resti se non la sublime
poesia
e le dita che sfogliano ancora
pagine
mentre s’avvicinano l’insonnia
e il delirio di ogni notte quando
sulla panchina torno a vivere
l’attesa
solitario e libero come un gatto
Naim Araidi
Nuk kalon koha e dhimbjes
mbetet e ngulitur, therëse bëhet natës
duke të menduar , miku im.
Asnjëri prej nesh nuk e dinte gjuhën
e tjetrit por poezia rridhte
midis duarve e syve dhe kujtesës.
Çdo fjali kuptohej
kështu që arabishtja më dukej e
lehtë
dhe ty italishtja akoma më shumë.
Asgjë për t’u çuditur nëse për Italinë
dije shumë më tepër se ne: historinë
fenë dhe çfarë ishte letërsia.
E duam letërsinë, shkruaje,
duke e përsëritur pafundësisht.
Rishkruaje këngët e Giuseppe Savio
në të dyja gjuhët në mënyrë që edhe
'armiku' të mund t’ì kuptonte
Hebre apo Arab të ishte.
Dhe pse ndodhte kështu, forca jote
nuk mjaftonte dhe ligësia
nuk ishte e vetmja e keqe,
të shumtë ishin armiqtë cmirëzinj
(edhe pse nuk e di gjuhën)
por atë "xhelozi" e
përshkruaje
në vargjet e tua që janë e
do të mbesin përgjithmonë pasi
asgjë s’mbetet veç poezisë
madhështore
dhe gishtave që shfletojnë ende faqe
ndërsa i afrohen pagjumësisë
dhe delirimit të çdo nate kur
në stol kthehem të jetoj pritjen
i vetmuar dhe i lirë si një maçok..
Beppe Costa è nato in
Sicilia e vive a Roma. Nel 1976 fonda la casa editrice Pellicanolibri che nel
1992 diviene libreria. Come editore, ha pubblicato opere di noti poeti,
giornalisti e scrittori come Fernando Arrabal, Manuel Vàsquez Montalbàn, Gaston
Bachelard, Gisele Halimi, Naim Araidi. Ma anche Alberto Moravia, Dario
Bellezza, Arnoldo Foà, Adele Cambria,
Anna Maria
Ortese, Goliarda Sapienza. Molti i libri di poesie e narrativa tra questi Impaginato
per affetto (Premio Alfonso Gatto), (1990), Anche ora che la luna (anche
in formato CD), Rosso Poesie
d’amore e di
rivolta,
(2013), Per chi fa turni di notte, (2017), Il poeta che amava le donne,
(2017-2019), e insieme a Stefania Battistella, Dell’amore e d’altre
abitudini, (2015). Nel 2017 la
ristampa di Romanzo
siciliano (prima edizione 1984). Ha curato la collana “Inediti rari e
diversi” dal 1978 e, per l’Associazione Pellicano dal 2013. Ospite in molti
festival internazionali, le sue
poesie sono
tradotte in diverse lingue, come l’arabo, l’ebraico, l’albanese, il turco,
l’inglese. Per la prima volta in Italia è riuscito a fare applicare la Legge
Bacchelli per la scrittrice Anna Maria
Ortese.
Recentemente è stata presentata una petizione da parte di molti poeti e
intellettuali italiani, per ottenere che egli stesso ne possa beneficiare.
Beppe Costa ka lindur në
Siçili dhe jeton në Romë. Në 1976 themeloi shtëpinë botuese Pellicanolibri e
cila në vitin 1992 u bë librari. Si botues, ai ka publikuar vepra nga poetë të
njohur, gazetarë dhe shkrimtarë si Fernando Arrabal, Manuel Vàsquez Montalbàn, Gaston
Bachelard, Gisele Halimi, Naim Araidi. Por gjithashtu edhe Alberto Moravia,
Dario Bellezza, Arnoldo Foà, Adele Cambria, Anna Maria Ortese, Goliarda
Sapienza. Janë të shumtë librat me poezi e tregime midis tyre Impaginato per
affetto (Çmimi Alfonso Gatto), (1990), Anche ora che la luna (gjithashtu
në format CD), Rosso Poesie d’amore e di rivolta, (2013), Per
chi fa turni di notte , (2017), Poeti që i donte gratë, (2017-2019), së
bashku me Stefania Battistella, Dell’amore e d’altre abitudini, (2015).
Në vitin 2017 riboton romanin Romanzo
siciliano (botimi i parë 1984).Kuron Kolanën " Inediti rari e diversi "
që nga viti 1978 dhe, për Shoqatën Pellicano që nga viti 2013. I ftuar në shumë
festivale ndërkombëtare, poezitë e tij janë përkthyer në disa gjuhë, si
arabisht, hebraisht, shqip, turqisht, anglisht. Për herë të parë në Itali arriti
të bëjë të zbatohet Ligjin e Bacchelli për shkrimtaren Anna Maria Orteedse. Kohët
e fundit ështe paraqitur një peticion nga shumë poetë dhe intelektualë
italianë, për tja arritur që edhe ai të mund të përfitojë nga ky ligj.
Rimandata di un anno, causa virus, perdurando ancor oggi, abbiamo deciso di riunirci in streaming
dal 19 al 21 marzo 2021dal 19 al 21 marzo 2021
Marino Santalucia, anch’esso già
ospite lo scorso anno della Giornata mondiale della Poesia, offre degli squarci
limpidi e rapidi, quasi fotografici di ciò che vive il poeta. Un legame
indissolubile ai temi sociali si mescola magnificamente con le necessità
dell’amare. Dolori e gioie appena trattenuti, sfiorati vanno ben oltre alle
parole leggibili e scritte: la poesia sta negli spazi vuoti o nascosti fra un
verso e l’altro. Caratteristiche principali, direi fondamentali, difficili
solitamente da raggiungere. Lui riesce con estrema naturalezza, diventando
questa la sua principale caratteristica e pregio. (b.c.)
Marino Santalucia, i ftuar edhe
vitin e kaluar i Ditës Botërore të Poezisë, ofron copëza hapsirash të
tejdukshme dhe të shpejta, gati fotografike, të asaj ndjenje që përjeton poeti.
Një lidhje e pazgjidhshme me çështjet sociale përzihet bukur me nevojat e dashurisë.
Dhimbje dhe gëzim mezi të përmbajtura, shkojnë të çelin përtej fjalëve të
lexueshme e të shkruara: poezia qëndron në hapësirat boshe ose fshihet midis
njërët varg ose tjetrit. Karakteristika thelbësore, do të thoja zakonisht mjaft
të vështira për t’u arritur. Ai ja del me natyralitet ekstrem, duke e bërë këtë
karakteristikën e tij kryesore dhe vlerë.
Folle verità
La
folle verità nel bel morir
avendo
vissuto le nostre febbri,
grani
d’ambra che urtano raggi di sole.
Gemme,
prive di forme improvvise
come
lagrime legate ai polsi, lievi
senza
urto, nell’attesa del sorriso
che
veste il mio respiro
dentro
labbra dove il sangue
a cascata, s’incurva nel canto.
E vërteta e çmendur
E vërteta e çmendur e të bukurës
vdekje
ka pasë jetuar në ethet tona,
kokrrat e qelibarit që godasin
rrezet e diellit.
Gurë të çmuar, pa forma të befta
si lotë të lidhur ndër kyçe, të
lehta
pa përplasje, në pritje të
buzëqeshjes
që vesh frymën time
brenda buzësh ku gjaku
ujëvarë, harkohet në këngë. Crazy Truth
The crazy truth in the sweet passing
having lived our fevers,
amber grains that hit the sunrays.
Gems, lacking sudden shapes
like tears tied to the wrists, delicate
without impact, waiting for the smile
that dresses my breath
inside lips where blood
cascading in, bends in the singing.
Così pura
Così
pura che quasi non ti sento
schiarire
il passo mentre
mi
raggiungi nel sonno alto.
Cade
gentile sulla mia anima
il
velo che porti di notte
per
mondare l’infinito.
Domani
il
nostro destino tremerà
come
ali di vespa
per un nuovo volo.
Kaq e pastër
Kaq e pastër sa mezi të ndiej
të kjartësosh hapin ndërsa
më afrohesh në gjumin tim të lartë.
Bie ëmbëlsisht mbi shpirtin tim
velloja që mban natën
për të pastruar pafundësinë.
NesërSo Pure
So pure
So pure that I almost can’t hear you
lighting the steps while
you reach me in the deepest sleep.
The veil that you wear at night
gently falls on my soul
in order to cleanse the infinite.
Tomorrow
Our destiny will tremble
Like a wasp’s wings
for a new flight.
Fati jonë do të dridhet
si krahë grenxash
për një fluturin të ri.
Voli di farfalle
Non
v’è più niente di quello che desidero
e
viene facile senza pensarci troppo
scivolare
tra i voli di farfalle.
Leggero
il soffio, come il vento
non
so che giorno sia oggi
che
sento il sole sulle mie labbra
e
non ha fine la notte per la poesia
lasciata
a beccheggiare
come foglie sul fiume.
Fluturime fluturash
Nuk ka asgjë më të mirë se sa ajo që
dëshëroj
dhe më vjen kaq e lehtë e pa u menduar
shumë
të rrëshqas midis fluturimeve të fluturave.
Fryrje e lehtë, si era
nuk e di se çfarë dite është sot
që ndiej diellin mbi buzët e mia
dhe nuk ka fund nata për poezinë
e lënë në lundrim valësh
si gjethet në lumë. Butterfly’s Flocks
There is nothing left of what I desire
And it comes easy without too much thinking
Slippering among the butterfly’s flock.
Light is the breath, like the wind
I don’t know what day today is
that I feel the sun on my lips
and the night for poetry has no end
left bickering
like leaves on the river.
Marino Santalucia nasce a Roma
dove risiede tuttora. Nel 2004 entra nell‘ONG Emergency. È tra i vincitori del
Primo Concorso Poesia Il Federiciano Libro Giallo. Ad ottobre 2010 esce la sua
prima silloge dal titolo Versi Riversi; (Giulio Perrone Editore). Targa
di Merito del Premio Alda Merini promossa dall’Accademia dei Bronzi 2013. Nel
febbraio del 2014 edito da Edizioni MontaG nella collana “Le Chimere” pubblica Gli
angolidel corpo. Sue poesie sono pubblicate su diverse antologie,
agende letterarie e riviste online.
Marino Santalucia lindi në Romë,
ku banon edhe sot. Në 2004 hyn në ONG
Emergency. Është
ndër fituesit e Konkursit të Parë të Poezisë Il Federiciano Libro Giallo. Në
Tetor 2010 publikon silogjinë e tij të parë me titull Versi Riversi; (Giulio Perrone Editore). Targë Merite e Çmimit Alda
Merini promovuar nga Accademia dei Bronzi 2013. Në shkurt të vitit 2014 botuar
nga Edizioni MontaG në kolanën "Le Chimere" publikon Gli angolidel corpo. Poemat e tij janë botuar në antologji të ndryshme, agjendat
letrare dhe revistat online. Marino Santaluciawas born in Rome where he still resides. In 2004 he joined the ONG Emergency. He is one of the winners of the First Poetry Competition Il Federiciano Yellow Book. In October 2010 he released his first sylloge entitled Versi Riversi; (Giulio Perrone Publisher). Merit plaque of the Alda Merini Prize promoted by the Academy of Bronzi 2013. In february 2014 published by MontaG Editions in the series “Le Chimere” publishes Gli angoli del corpo. His poems are published in various anthologies, literary agendas and online magazines.
Rimandata di un anno, causa virus, perdurando ancor oggi, abbiamo deciso
di riunirci in streaming dal 19 al 21 marzo 2021
Stefania di Linoaltraospite della Giornata mondiale della
Poesia, conferma ancora una volta, la capacità di trasmettere in versi, la
storia dell’essere umano. Corrotto, avvilito, morente, alla ricerca di una
verità impossibile da raggiungere. Ogni tentativo fatto è sembrato quasi
inutile e l’Autrice ne ha piena consapevolezza. Ma la poesia è l’unico modo
rimasto, anche se spesso traballante, per proseguire a combattere. Non ci sono
altri mezzi se non la parola, sviscerata ma anche nascosta fra le righe come
unico fortunoso modo di appellarsi per un cambiamento. L’impegno civile è la
costante in ogni riga, palese o meno. (b.c.)
Stefania di Lino, një mike
tjetër e fuar e Ditës Botërore të Poezisë, konfirmon edhe një herë tjetër,
aftësinë për të përcjellë në vargje, hitorinë e qenies njerëzore. E korruptuar,
e dekurajuar, e vdekshme, në kërkim të një të vërtete të pamundur për t'u
arritur. Çdo përpjekje e bërë duket pothuajse e padobishme dhe Autorja është
plotësisht e vetëdijshme për këtë. Por poezia është e vetmja mënyrë që mbetet, edhe
pse shpesh e lëkundur, për të vazhduar luftimin. Nuk ka mjet
tjetër përveç fjalës, e shpërthyer nga brendësia por edhe e fshehur midis
rreshtave si mënyra e vetme fatlume në apelimin për një ndryshim. Angazhimi
civil është konstantja e çdo rreshti, në mënyrë të dukshme ose jo.
hanno
cementato un campo incolto /quello che io incontravo
nella
mia città /ne hanno strappato i rovi con le dolci bacche
/hanno
estirpato canneti /rifugi di lucertole topi bisce /hanno
divelto
essenze alberi /gelsi e fichi /pause ristoratrici per volatili
stanchi
/per uccelli in lunga migrazioni /e per i poveri eterni
viandanti
hanno
strappato radici e rami /chiome umbratili /arbusti intricati
/dove
uomini bambini donne /umani in lunga migrazione /statue
di
sale adagiate su umidi cartoni /scomparivano esausti consumati
sciolti
/in fiochi barlumi di umanità /nell’attesa di una risposta
che
non verrà,
a
nulla è servito camminare compressi /tra la linea bianca e il
guard-rail
/io e il mio bambino stretto per mano /attraversare
di
qua di là a destra a sinistra /una curva a gomito vedere per
essere
vista /dalle auto aventi diritto più di noi /a un volume nello
spazio
/a un posto al mondo /noi - io e il mio bambino - in
mutazione
genetica eravamo /siamo come gatti come volpi /come
ricci
come topi /come lucertole /come serpi come ragni come cani
/schiacciati
tra la linea bianca e il guard-rail
non
amo camminare in una città blindata /militarizzata /
si
organizzano temendo l’assalto rabbioso /innalzando muri e /
srotolando
filo spinato /a doppia lama tagliente made in Israel /
neanche
fossimo in Palestina o nella Val di Susa // si riassettano gli
Stati
Generali /per schiacciarci con la loro economia /
e
con i loro blindati / ed eccoli! i palazzi del Potere a Corso
Rinascimento
a Roma /che impediscono il passo e il libero
fluire
delle genti e delle idee
they have cemented a wild field/ the one I used to walkacross
in myhometown/ theyhavetornaway the brambles with the
sweetberries on/uprootedthe reeds/ a shelter for the lizardsthe
rats and the grasssnakes/ theyhavecut downthe spirits the treesthe
ende
nga zëra dhe njerëz / prej këngësh dhe dashurish / prej ekzistencash të dobëta
që
një ditë / lindën dhe u riprodhuan / mbase edhe të lumtur /duke
përjetësuar
ushtrinë e skllevërve / ndoshta u riprodhuan madje të lumtur
/
megjithë hijen e zezë mbizotëruese / pavarësisht
hijes
vdekjeprurëse të pushtetit,
[dhe
për të shkuar / për të shkuar larg në një ikje pa kthim / lënë shkojnë
/
e braktisin këtë vend (të shëndetshëm ose jo të shëndetshëm) /herë pas here
e ikura largimi, para së gjithash / para jush]
nuk
ka njerëzim në kartën e pretenduar / vetëm emër mbiemër fotografi
/
gjeografia e origjinës së vendbanimit rruga / po ku është ajo histori dhimbjeje
e
saja / e imja / dhe / e atij shpirti endacak pa asnjë rrugë/
dhe
ajo dashuri që ndërton jetë / material thelbësorë i detyrueshëm / kullotë
e
pakundërshtueshme e qënies /
ja
ndjen tani shkëputjen tingujve dhe aromave / ngjyrave dhe buzeqeshjeve? / sheh
dhëmbë
të thyer dhe mish të copëtuar më pas të qepur / në kujtesën e gjallë
të
kuqe gjak / është kujtimi i një dhimbje drithëruese / e atij që do të
fshijë
historinë / mizorinë e mashtrimit në udhëtimin e mërgimit /
të
të mëguarit / të atyre që kurrë nuk kanë pasur atdhe / shtegëtar në
letargjinë
e një nate të gjatë në det / perëndi pa hënë dhe pa fat
/
në atë sterrësi të dendur mungese / në mungesë tashmë edhe të ëndrrës
së
kthimit / mungon prania njerëzore.
Stefania Di Lino, vive e lavora
a Roma. E’ docente abilitata per l’insegnamento nei Licei. Nel 2013 partecipa
con un suo testo critico al X Festival Mondiale di Poesia di Caracas,
presentando un’opera del poeta italo - venezuelano Antonio Nazzaro; nel 2014
alcune sue poesie vengono selezionate in un concorso indetto dall’UNESCO di
Torino per la giornata mondiale di Etica Globale e Pari Opportunità: contributo
delle donne allo sviluppo dell’Europa e del Mediterraneo. I testi vengono
tradotti e pubblicati in 14 lingue. Nel 2015 partecipa alla Rassegna Poetica
presso la Galleria Biffi di Piacenza con Dialoghi Poetici in occasione di una
retrospettiva sull’opera dell’artista Jean Dubuffet. Nel 2017 riceve la
Menzione Speciale della Giuria per il Premio Nazionale di Poesia Terra di
Virgilio, Mantova, e il 2° Premio per la Poesia Inedita al Concorso Nazionale
S. Anastasia XV Edizione, Napoli. Nel 2019 con La parola detta vince il
Primo premio della II ediz. Premio Letterario Profumi di Poesia curato da
Fusibilia edizioni, e risulta finalista alla prima edizione del Premio
Letterario Gianmario Lucini, sia per il libro edito, con La paroladetta,
che per il poemetto inedito Il corpo del padre. Nell’aprile del 2019,
insieme alla poetessa e saggista Anna Maria Curci, ne cura la presentazione
italiana presso il Macro Asilo – Museo d’Arte Contemporanea di Roma. È
redattrice nel Blog letterario Bibbia d’Asfalto e ParolaPoesia. Con i suoi
testi è presente su numerose riviste letterarie. Di lei hanno scritto:
Trombadori, Ennio Calabria, Agnese Moro, Sandra Cervone, Cinzia Marulli, Anna
Maria Curci, Sonia Giovannetti, Raffaela Fazio, Floriana Coppola, Tiziana
Marini, Rita Pacilio, Beppe Costa, Agostino Raff, Enzo Lomanno, Giuseppe
Vetromile, Franco Di Carlo, Marco Onofrio.
Stefania Di Lino, jeton dhe
punon në Romë. Është një decente e kualifikuar për mësimdhënie në Gjimnazë. Në
vitin 2013 merr pjesë me tekstin e saj kritik në Festivalin e 10-të Botëror të
Poezisë në Karakas, duke paraqitur një vepër të poetit italo-venezuelian
Antonio Nazzaro; në vitin 2014 disa nga poezitë e saj u zgjodhën në një konkurs
të organizuar nga UNESCO në Torino për Ditën Botërore të Etikës Globale dhe
Shanseve të Barabarta: kontribut i grave për zhvillimin e Evropës dhe Mesdheut.
Tekstet janë përkthyer dhe botuar në 14 gjuhë. Në vitin 2015 merr pjesë në
Paraqitjen Poetike në Galerinë Biffi në Piacenza me Dialogë Poetikë me rastin e
një retrospektive për punën e artistit Jean Dubuffet. Në 2017 ju atribua
Përmendja Speciale e Jurisë për Çmimin Kombëtar të Poezisë Terra di Virgilio,
Mantova, dhe çmimi e 2-të për La Poesia Inedita al Concorso Nazionale S.
Anastasia XV Edizione, Napoli.. Në vitin 2019 me La parola detta fiton Çmimin e Parë të edicionit të dytë. Premio Letterario
Profumi di Poesie redaktuar nga Fusibilia edizioni, dhe rezulton finaliste në
edicionin e parë të Çmimit Letrar Gianmario Lucini, qoftë për librin e botuar, qoftë
me La paroladetta, dhe për poemën e pabotuar Il corpo del padre. Në prill 2019, së
bashku me poeten dhe eseisten Anna Maria Curci, kuroi prezantimin në italisht pranë
Macro Asilo - Muzeu i Artit Bashkëkohor në Romë. Është redaktore në blogun
letrar Bibbia d’Asfalto e ParolaPoesia. Me tekstet e saj është e pranishme në
revista të shumta letrare. Për të kanë shkruar: Trombadori, Ennio Calabria,
Agnese Moro, Sandra Cervone, Cinzia Marulli, Anna Maria Curci, Sonia
Giovannetti, Raffaela Fazio, Floriana Coppola, Tiziana Marini, Rita Pacilio,
Beppe Costa, Agostino Raff, Enzo Lomanno, Giuseppe Vetromile, Franco Di Carlo,
Marco Onofrio.
Stefania Di Lino, lives and works in Rome. She is a qualified teacher for teaching in high schools. In 2013 she participated with her critical text in the 10th World Poetry Festival in Caracas, presenting a work by the Italo- Venezu lan poet Antonio Nazzaro; in 2014 some of her poems were selected in a competition organized by UNESCO in Turin for the world day of “Global Ethics and Equal Opportunities: contribution of women to the development of Europe and the Mediterranean”. The texts are translated and published in 14 languages. In 2015 she participated in the Poetic Review at the
Biffi Gallery in Piacenza with Poetic Dialogues on the occasion of a retrospective on the work of the artist Jean Dubuffet. In 2017 she received the Special Mention of the Jury for the National Poetry Prize Terra di Virgilio, Mantua, and the 2nd Prize for Unpublished Poetry at the National Competition S. Anastasia XV Edition, Naples. In 2019 she won with La parola detta, won the 1st prize of the second edition. Literary Award ‘Perfumes of Poetry’ edited by Fusibilia Edizioni and is a finalist in the first publihed, with La parola detta, and for the unpublished poem Il corpo del padre. In April 2019, together with the poet and essayist, Anna Maria Curci she takes care of the Italian presentation at the Macro Asilo - Museum of Contemporary Art in Rome. She is editor in the literary blog Asphalt Bible (Bibbia d’Asfalto), and Word Poetry (ParolaPoesia), with her texts she is present in numerous literary magazines Of her have written: Trombadori,Ennio Calabria, Agnese Moro, Sandra Cervone, Cinzia Marulli, Anna Maria Curci, Sonia Giovannetti, Raffaela Fazio, Floriana Coppola, Tiziana Marini, Rita Pacilio, Beppe Costa, Agostino Raff, Enzo Lomanno, Giuseppe Vetromile , Franco Di Carlo, Marco Onofrio.
